Myśle, że koniec problemów nastał.

Wpatrywanie się na płynące łzy szyb i schnące fale kolory płatków tworzą przedziwną aurę.
Codziennie gdy wchodzę do pokoju, czuję, że to nie mój kąt.
Tak wiele się w nim zmieniło...
Jakby zmiana środowiska zwiastowała zmiany w życiu i postęowaniu.
Dziwne...

Musze się przyzwyczaić, chyba się starzeję. Nie czuje się z tym najlepiej.
Przeszło mi ubieranie się tylko i wyłącznie na czarno, przechodzi mroczenie, przechodzi kolczykowanie i farbowanie. Zaczynam troche inaczej patrzeć.
Pod innym kątem może?

Cóż, czas pokaże, narazie choruje i nie jest mi z tym dobrze, pomimo zwolnienia ze szkoły, mimo wysypiania i obijania się całymi dniami.
Muszę zreperować statyw i zdobyć troche funduszy na nowe dzieci zwane obiektywami...

Chce już sesje, chce ładną pogodę.
Tak bardzo lubie deszcz, ale tak samo bardzo mnie dołuje.

Wakacje w zdrowiu, słońcu i z Ukochanym u boku potrzebne od zaraz!